Ανακοίνωση Πανελλαδικού Συντονιστικού Αριστερής Ενότητας για τη νέα συμφωνία-μνημόνιo

Μετά από 6 μήνες καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαπραγματευτική στρατηγική που επιχείρησε να αμφισβητήσει και να συγκρουστεί με το κυρίαρχο, αυταρχικό νεοφιλελεύθερο σχέδιο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, έδειξε τα όριά της. Όλο αυτό το διάστημα δόθηκε ένας σκληρός και επίπονος αγώνας με στόχο να απεγκλωβιστεί η ελληνική κοινωνία από τη λιτότητα που επιβάλλεται τα τελευταία 5 χρόνια. Αυτή η προσπάθεια εντάχθηκε σε ένα συνολικό σχέδιο διεθνοποίησης της πάλης ενάντια στη λιτότητα και τον αυταρχισμό με θετικό πρόταγμα την επαναφορά της δημοκρατίας. Ωστόσο, στον αντίποδα αυτής της στρατηγικής, η αντίπαλη πλευρά, πάντα υπερασπιζόμενη τα συμφέροντα του κεφαλαίου, επέλεξε να εκμηδενίσει κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης και εναλλακτικής πολιτικής. Η κυρίαρχη ευρωπαϊκή ελίτ ακολούθησε αυτόν τον δρόμο, καταργώντας κάθε πρόσχημα δημοκρατικής λειτουργίας, επιβάλλοντας μια ανευ ετέρου χρηματοπιστωτική ασφυξία, με στόχο όχι μόνο μια δήθεν δημοσιονομική προσαρμογή αλλά κυρίως την πειθάρχηση κάθε προσπάθειας αντίστασης εντός της Ευρώπης, παρούσας ή μελλοντικής. Στα πλαίσια των παραπάνω, η ελληνική κυβέρνηση πήρε την πολιτική επιλογή να εξαντλήσει τα όρια συναίνεσης για μια συμφωνία που θα ανακούφιζε τα λαϊκά στρώματα. Με αυτό το τρόπο όμως, παραμέρισε μια επιθετική γραμμή διαπραγμάτευσης που μονομερώς θα νομοθετούσε υπέρ του κόσμου της εργασίας και των οικονομικά ασθενέστερων και που θα έθετε την εξυπηρέτηση του χρέους υπό την αίρεση ευνοϊκής συμφωνίας. Έτσι, τη τελευταία στιγμή εγκλωβίστηκε στο δίλημμα μεταξύ μιας συμφωνίας με οποιουσδήποτε όρους ή μιας άτακτης χρεωκοπίας. Παράλληλα, η διεξαγωγή του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου, σημείο τομή στη διαδικασία της διαπραγμάτευσης, από τη μία ριζοσπαστικοποίησε και όξυνε τη ταξική πόλωση στο πεδίο της ελληνικής κοινωνίας και σε μεγάλο βαθμό αποδαιμονοποίησε το ενδεχόμενο της συνολικής ρήξης. Από την άλλη όμως, αποδείχτηκε ότι δεν ενίσχυσε τη διαπραγματευτική θέση της κυβέρνησης. Ο χαρακτήρας που τελικά πήρε το δημοψήφισμα, η ερμηνεία που προσέδωσε στο αποτέλεσεμσα η κυβέρηνση και η αδυναμία απελευθέρωσης των κοινωνικών δυνάμεων στην κατεύθυνση της ρήξης με τη λιτότητα με οποιοδήποτε κόστος, ήρθε ως φυσικό επακόλουθο της φοβικότητας στο ενδεχόμενο συνολικής ρήξης με τους δανειστές και στην από καιρό έλλειψη ενός εναλλακτικού σχεδίου για το ενδεχόμενο αυτό. Η συμφωνία στην οποία τελικά κατέληξε η διαδικασία της διαπραγμάτευσης, διατηρεί τη λογική της νεοφιλελέυθερης επίθεσης, δεν περιέχει καμία ρητή ρύθμιση για το χρέος και αποτελεί ένα καινούριο μνημόνιο. Η ακραία λιτότητα και τα υφεσιακά μέτρα επιτείνονται, πράγμα που σημαίνει πως η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία θα κληθεί να σηκώσει περαιτέρω βάρη. Πιο συγκεκριμένα, μέτρα όπως η δέσμευση για επανεξέταση συνολικά των εργασιακών σχέσεων (ΣΣΕ, απεργίες, ομαδικές απολύσεις), η παραχώρηση δημόσιας περιουσίας αξίας 50 δισ ως εμπράγματη ασφάλεια, ο πλειστηριασμός της πρώτης κατοικίας καθώς και η χειροτέρευση της θέσης των συνταξιούχων είναι μερικά από αυτά που καλείται να υλοποιήσει η κυβέρνηση μέσα σε ένα διάστημα μόλις δύο εβδομάδων! Ειδικότερα όσον αφορά την νέους ανθρώπους και τους νέους εργαζόμενους, βαθαίνει το πρόβλημα της τεράστιας ανεργίας, ακυρώνεται κάθε προοπτική για το μέλλον και σκιαγραφείται η εικόνα μιας πλήρως χαμένης γενιάς. Η συμφωνία αυτή γίνεται ακόμα πιο επαχθής εαν αναλογιστούμε ότι ο ελληνικός λαός έχει τοποθετηθεί το τελευταίο εξάμηνο δύο φορές, ξεκάθαρα στην κατεύθυνση του τερματισμού της βάρβαρης λιτότητας. Απέναντι σε μια συμφωνία-μνημόνιο ο κόσμος της εργασίας και η νεολαία δεν έχουν άλλη επιλογή απ’το να μην επιτρέψουν να περάσει η νέα σειρά μέτρων και να επαναφέρουν το μεγάλο ΟΧΙ στη λιτότητα και το φόβο.Εν όψει των εκβιασμών και της πιο αυταρχικής και σκληρά νεοφιλελεύθερης Ευρωπης που διαμορφώνεται,η θέση μας ήταν,είναι και θα είναι στο δρόμο.Οι μάχες που δόθηκαν απο τον κόσμο της νεολαίας και της εργασίας αποτελούν σημαντική παρακαταθήκη για την αναγκαία αλλαγή της Ευρώπης προς οφελος των λαών της κι είναι οι μάχες που θα συνεχίσουμε να δίνουμε για μια ζωή με δημοκρατία κι αξιοπρέπεια.

Προβολή ταινίας "Τhe Big Lebowski"

Ο καιρός και η θερμοκρασία βελτιώνονται, το διάβασμα για την εξεταστική, η οποία πλησιάζει, εντείνεται. Γι'αυτό χαλαρώνουμε λίγο απο το διάβασμα, την Πέμπτη το βράδυ στις 21:00, παρακολουθώντας την ταινία "The Big Lebowski", που προτιμήθηκε απο την πλειοψηφία του κόσμου που ψήφισε. 

Η προβολή θα γίνει στη ΣΘΕΤ, σε εξωτερικό χώρο (θερινό σινεμά είπαμε!). Θα υπάρχει και bar :D

Facebook event : https://www.facebook.com/events/470550863120698/

Ιmdb link : http://www.imdb.com/title/tt0118715/

Αντιμάθημα C2

Όχι δεν είναι μάθημα. Όχι δεν είναι σεμινάριο. Είναι απλά ένας διαφορετικός τρόπος να προετοιμαστείς και να διαβάσεις, μαζί με τους συμφοιτητές σου, λύνοντας απορίες, δίνοντας παραδείγματα πάνω σε κάθε θέμα, αλληλοβοηθώντας στην ουσία ο ένας τον άλλο.

Σας καλούμε λοιπόν να διαβάσουμε όλοι μαζί C2, την Τρίτη 26/5, στις 6μμ, στην αίθουσα Ι8.

C2 είναι, θα περάσουμε!

Αποτελέσματα φοιτητικών εκλογών 2015

Στο νήμα πρωτιά για την "ανεξάρτητη" παράταξη "ΟΜΑΔΑ" στο τμήμα Πληροφορικής και Τηλεπικοινωνιών και αντίστοιχα της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο τμήμα Οικονομικών Επιστημών έδειξε το αποτέλεσμα των φετινών φοιτητικών εκλογών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, στην Τρίπολη.
Πιο αναλυτικά τα αποτελέσματα:

Τμήμα Πληροφορικής & Τηλεπικοινωνιών

Αξίζει να σημειωθεί οτι στο τμήμα Π&Τ η Αριστερή Ενότητα κατέγραψε σημαντική αύξηση των ποσοστών της, σε συνδυασμό με αντίστοιχη μείωση των ποσοστών όλων των υπόλοιπων παρατάξεων και συγκεκριμένα της "ανεξάρτητης" ΟΜΑΔΑΣ.

Προηγούμενα αποτελέσματα 2014

• Ομάδα:107
• ΑΡ.ΕΝ:46
• ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:44
• ΠΚΣ:20
• Λευκό:7
• Ακυρο:13

Φετινά αποτελέσματα 2015

• Ομάδα:72
• ΑΡ.ΕΝ:68
• ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:39
• ΠΚΣ:16
• Λευκό:7
• Ακυρο:7

Η ΟΜΑΔΑ εξασφάλισε 3 έδρες, η ΑΡ.ΕΝ 2 έδρες, η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ και η ΠΚΣ απο 1 έδρα.

Τμήμα Οικονομικών Επιστημών

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ, ναι μεν κράτησε την πρωτιά στο Οικονομικό, αλλά είχε σημαντική πτώση στα ποσοστά της, συγκριτικά με πέρυσι. Η ΑΡ.ΕΝ κατάφερε να κατακτήσει 1 έδρα μέσω κλήρωσης, μετα απο ισοβαθμία με την ΠΚΣ.

Φετινά αποτελέσματα 2015

• ΔΑΠ-ΝΔΦΚ:88
• Ομάδα:81
• ΑΡ.ΕΝ:10
• ΠΚΣ:10
• Λευκό:3
• Ακυρο:4

Η ΔΑΠ-ΝΔΦΚ πήρε 3 έδρες, η ΟΜΑΔΑ 3 και η ΑΡ.ΕΝ 1 έδρα.

Μία ψήφος μόνο φτάνει δημοκράτη να με κάνει (;)

Who is who

H Αριστερή Ενότητα είναι μία δικτύωση αυτόνομων αριστερών σχημάτων με πολιτική και συνδικαλιστική δράση εντός του πανεπιστημίου. Αποτελεί μία ανοιχτή συλλογικότητα με οριζόντιες διαδικασίες, που προασπίζεται την ενότητα της Αριστεράς και του κινήματος και που συνδέεται οργανικά με τα κοινωνικά κινήματα και την ριζοσπαστική αριστερά. Προσπαθώντας να κτίσουμε το πανεπιστήμιο των αναγκών μας αλλά και την κοινωνία των ονείρων μας, παλεύουμε για τον μετασχηματισμό του κοινωνικού μας χώρου και δίνουμε τις μάχες της γενιάς μας με στρατηγική επιλογή τη δημοκρατία.

Που βρισκόμαστε;

Στις 25 του Γενάρη ήρθαν να αποτυπωθούν υπό την μορφή μιας πολιτικής ανατροπής στην Ελλάδα οι διάφορες κοινωνικές και κινηματικές διεργασίες που είχαν λάβει χώρα τα τελευταία χρόνια του μνημονιακού καθεστώτος. Η εκλογή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α στην κυβέρνηση της χώρας αποτέλεσε μια έμπρακτη αμφισβήτηση εκ μέρους του ελληνικού εκλογικού σώματος των πολιτικών της ακραίας λιτότητας και της κανονικοποίησης του κράτους έκτακτης ανάγκης. Aυτή η πολιτική ανατροπή, μαζί με την απαραίτητη άνθηση των κινημάτων, οφείλει να εξυπηρετήσει την ανάγκη για αξιοποίηση και περαιτέρω διεύρυνση των αντιφάσεων και ρηγμάτων εντός του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου νεοφιλελεύθερου στρατοπέδου.

Η ιστορική αυτή ευτυχής αλλαγή εντούτοις δεν ήρθε να λήξει τίποτα. Ούτε την ταξική πάλη, ούτε την αντιφασιστική – αντιρατσιστική – αντισεξιστική. Τα συντηρητικά αντανακλαστικά και τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα επί παντός επιστητού είναι εδώ, καλά θρονιασμένα σε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας, και είναι δουλειά των διαφόρων κινημάτων να τα διαγνώσουν και να τα μετασχηματίσουν.

Το πανεπιστήμιο

Το πανεπιστήμιο, αν και οργανικό κομμάτι της κοινωνίας, αποτελούσε ανέκαθεν μια ιδιαίτερη συνθήκη. Στην προσπάθειά μας να κατανοήσουμε την κατάσταση στο πανεπιστήμιο του σήμερα και στη συνέχεια να δούμε τον δικό μας ρόλο μέσα σε αυτό ως φοιτητές και φοιτήτριες δεν μπορούμε παρά να στρέψουμε το βλέμμα έξω από αυτό και συγκεκριμένα στις πολιτικές που εφαρμόστηκαν τα προηγούμενα χρόνια. Η καπιταλιστική κρίση και οι μνημονιακές πολιτικές που την εμβάθυναν οδήγησαν στην ανεργία και την κοινωνική εξαθλίωση τη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού, ενώ ισχυρότατη ήταν και η επίθεση που δέχτηκε η νεολαία. Τα εργασιακά δικαιώματα διαλύθηκαν ενώ δημιουργήθηκαν οι πιο γόνιμες συνθήκες για την άνοδο του φασισμού. Συγκεκριμένα σε ό,τι αφορά την Τριτοβάθμια εκπαίδευση και το μετασχηματισμό που της έμελλε να υποστεί, ώστε να είναι πλήρως εναρμονισμένη με τα νεοφιλελεύθερα συμφέροντα, ο κατάλογος είναι μακρύς και κρατάει χρόνια.

Ήταν το έτος 1999 και το τοπίο ευρωπαϊκό ότν υπογράφηκε η συνθήκη της Μπολόνια, που στόχευε στην κατάτμηση των ακαδημαϊκών αντικειμένων και την κρατική υποχρηματοδότηση των πανεπιστημίων. Με οδηγό το ιδιωτικό κεφάλαιο και συνοδηγό τις μνημονιακές κυβερνήσεις, στην Ελλάδα η εφαρμογή της συνθήκης ονομάστηκε νόμος-πλαίσιο και οι υπογράφοντες αυτής Διαμαντοπούλου και Αρβανιτόπουλος. Και κάπως έτσι αρχίσαμε να μετράμε τα χρόνια των σπουδών μας, τα δωρεάν συγγράμματα, ακόμα και τα δόντια μας πολλές φορές και να μας βγαίνουνε μισά. Η αγορά την οποία όφειλε πλέον να υπηρετεί και το ελληνικό πανεπιστήμιο ζητούσε από τους φοιτητές-πελάτες της την απόκτηση δεξιοτήτων χωρίς συγκεκριμένο επιστημονικό υπόβαθρο. Παράλληλα, δεν έλειψαν οι περικοπές στη φοιτητική μέριμνα, οι ιδιωτικοποιήσεις και η εισαγωγή εργολαβιών στο πανεπιστήμιο που οδηγούσαν ευθέως στη μετάλλαξη του δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα του πανεπιστημίου. Η μετάλλαξη βέβαια του πανεπιστημίου δεν έμεινε μόνο στους ταξικούς φραγμούς που επιβλήθηκαν αλλά πέρασε και στην εναρμόνιση του με το δόγμα «νόμος και τάξη».

Την προσωποποίηση αυτού του δόγματος αποτέλεσε ο πρώην πρύτανης του ΕΚΠΑ Θ. Φορτσάκης. Εκτός από την πρωτοφανή καταστολή που επέβαλε, προσπάθησε να διαλύσει τις συλλογικές διαδικασίες του φοιτητικού σώματος. Ουσιαστικά, η αυταρχική επιβολή αυτής της αρχής, ότι δηλαδή η πολιτική εντός του πανεπιστημίου είναι μια παθογένεια προς θεραπεία, επιχειρούσε να διαμορφώσει μια νέα ταυτότητα φοιτητή εμποτισμένου από όλα τα νεοφιλελεύθερα ιδεολογήματα περί «ατομικού δρόμου», τεχνοκρατισμού και ορθολογικότητας. Ιδεολογική επίθεση που υπήρξε αλληλοσυμπληρούμενη με την ολοένα και επεκτεινόμενη ιδιωτικοποίηση πτυχών του πανεπιστημίου το προηγούμενο διάστημα.

Το έργο της γείωσης αυτών των ιδεολογημάτων και πολιτικών και της εξασφάλισης συναίνεσης για την εφαρμογή τους ανέλαβαν επί χρόνια οι καθεστωτικές παρατάξεις της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ ή δήθεν ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΙ με κυριότερο εργαλείο τους την απαξίωση των συλλογικών πολιτικών διαδικασιών των συλλόγων.

Τι θέλουμε τελοσπάντων;

Το πανεπιστήμιο δεν είναι χώρος προσωρινός, των μαθημάτων και των εξεταστικών. Είναι μια χρονική περίοδος και ένας χώρος που μας διαμορφώνει και μας σημαδεύει. Με αυτήν την έννοια, αξίζει να παλεύουμε να τον φτιάξουμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας. Ανάγκες όμως που δεν εξαντλούνται στη δωρεάν και δημόσια παιδεία. Πράγματι η υπεράσπιση του καθολικού δικαιώματος στην παιδεία δεν είναι ζήτημα εμμονής κι αναξιοκρατίας: είναι ζήτημα δημοκρατίας και ίσων ευκαιριών που εξασφαλίζονται με δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και μεταφορές. Παρόλα αυτά, οι ανάγκες των φοιτητών/τριών δεν εξαντλούνται και δεν πρέπει να εξαντλούνται στη δωρεάν μέριμνα προκειμένου να σπουδάζουν απρόσκοπτα. Αλλά και στην κατοχή των μέσων για να οικοδομούν απρόσκοπτα και μια καλύτερη κοινωνία. Κι αυτό καθιστά απαραίτητη τη δημοκρατία σε όλο το φάσμα των διαδικασιών εντός της πανεπιστημιακής κοινότητας και την ύπαρξη μιας συλλογικής δημόσιας σφαίρας. Τόσο τα όργανα διοίκησης του πανεπιστημίου όσο και οι Γενικές Συνελεύσεις των Συλλόγων πρέπει να γίνουν κύτταρα φοιτητικής συμμετοχής και αλληλεπίδρασης των ατόμων που συγκροτούν το φοιτητικό σώμα. Το τριτοβάθμιο όργανο, την δημιουργία του οποίου πρέπει να διεκδικήσουμε το επόμενο διάστημα, θα παρέχει νέα πεδία πολιτικής αντιπαράθεσης και οργάνωσης του φοιτητικού κινήματος.

Με αυτήν την έννοια, το πανεπιστήμιο είναι και χώρος πολιτικοποίησης και κοινωνικοποίησης. Ένα πανεπιστήμιο δομημένο σύμφωνα με τις ανάγκες των φοιτητών/τριών έχει ως συγκροτητικό του στοιχείο χώρους ελευθερίας για φοιτητικές πρωτοβουλίες κοινωνικού – πολιτιστικού περιεχομένου. Από βιβλιοθήκες μέχρι δίκτυα αλληλεγγύης. Αυτή η διάσταση περιλαμβάνει και τους αγώνες, φοιτητικούς και κοινωνικούς, που επιλέγουν το πανεπιστήμιο ως κέντρο αγώνα, λόγω της συμβολικής και ιστορικής του σημασίας, και στόχο έχουν την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και των συμφερόντων των αδικημένων. Αυτονόητο είναι πως το άσυλο θα πρέπει να μείνει απαράβατο υπό την υπεράσπιση των δομών της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Το πανεπιστήμιο όμως δεν είναι και δεν μπορεί να είναι μια όαση στην έρημο της κοινωνίας. Οι αγώνες για την οικοδόμηση του πανεπιστημίου των αναγκών μας πρέπει να συνδεθούν με τους αγώνες για την κοινωνία των ονείρων μας. Ακόμα και στο πλαίσιο αυτό της συντελεσμένης ανατροπής στο εγχώριο πολιτικό επίπεδο τίποτα δεν έχει τελειώσει οριστικά. Το διεθνές σκηνικό, όπως και το εγχώριο αστικό μπλοκ με τις διάφορες εκφάνσεις του, είναι σε μεγάλο βαθμό δυστοπικό χωρίς να λείπουν βεβαίως οι ρωγμές. Αυτές τις ρωγμές οφείλουν με ανυποχώρητους αγώνες τα κινήματα να διευρύνουν και να αξιοποιήσουν μέχρι να διαλυθεί ολοσχερώς το νεοφιλελεύθερο και ακροδεξιό μωσαϊκό.

Αγώνες μαζικοί, οργανωμένοι δημοκρατικά, που θα στοχεύουν στον συνολικό και ριζικό κοινωνικό μετασχηματισμό αλλά ταυτόχρονα δεν θα αμελούν να στήνουν νίκες και στο σήμερα. Με θετικά προτάγματα, αφήνοντας πίσω τον αμυντισμό, παίρνοντας ό,τι μας αξίζει!

Ο τίτλος

Η απάντηση είναι όχι. Κι αυτό γιατί η δημοκρατία δεν είναι εργαλείο προς χρήση αλλά προϋπόθεση και συνθήκη της κοινωνίας που ονειρευόμαστε να οικοδομήσουμε. Γιατί η δημοκρατία δεν είναι ευκαιριακός τακτικισμός αλλά στρατηγική επιλογή για το πώς οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε συλλογικά. Με αυτή την έννοια, μια ψήφος μόνο δεν φτάνει δημοκράτη να σε κάνει. Σου δίνει μάλλον την ευκαιρία. Από εκεί και πέρα πρέπει να συμμετέχεις, να συζητάς, να ενημερώνεσαι, να αγωνίζεσαι. Άλλωστε η δημοκρατία δεν είναι κατάσταση αλλά διακύβευμα και επομένως η εγρήγορση όρος ύπαρξης της.

Το μέλλον είναι στα χέρια μας!

Δημιουργούμε 

το Πανεπιστήμιο των αναγκών μας

 

Οργανώνουμε την κοινωνική αντεπίθεση

         Στις 13 Μαΐου 
    συμμετέχουμε-στηρίζουμε-ψηφίζουμε

 

*(arenfls)

Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Η πρόσφατη εκλογική νίκη της αριστεράς, σίγουρα δημιουργεί ένα νέο πολιτικό τοπίο στην πολιτική και κοινωνική μας ζωή. Ο ελληνικός λαός έστειλε σπίτι τους όλους εκείνους, όσοι τον εκμεταλλεύτηκαν και τον καταπίεσαν, όλους εκείνους, όσοι ξεπούλησαν τα πάντα και διέλυσαν το κοινωνικό κράτος. Έδωσε ένα ξεκάθαρο μήνυμα σε όλη την Ευρώπη ότι οι καταστροφικές πολιτικές της λιτότητας σταματούν εδώ! Η συνέχιση των μνημονιακών πολιτικών από τον κυβερνητικό συνασπισμό ΝΔ ΠΑΣΟΚ, των οποίων τις επιπτώσεις ζούμε καθημερινά και εντός του πανεπιστημίου, μας βάζει ένα δίλημμα που πρέπει να απαντήσουμε. Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς ή θέλουμε ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία και τους αγώνες της; Θέλουμε ένα πανεπιστήμιο στο οποίο θα κάνουμε απλά τα μαθήματά μας με σκοπό να πάρουμε ένα πτυχίο χωρίς αντίκρυσμα, ή ένα πανεπιστήμιο - χώρο κοινωνικών διεκδικήσεων και ακαδημαϊκών - πολιτικών ζυμώσεων μεταξύ των εμπλεκομένων;

ΔΥΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΠΙΛΟΓΕΣ! Ή αφήνουμε να συνεχιστεί η υποβάθμιση της ζωής και των σπουδών μας και αδιαφορούμε ή αγωνιζόμαστε με όλα τα δυνατά μέσα για ένα πανεπιστήμιο δημόσιο και άκρως δημοκρατικό. Αν σκεφτούμε τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν πριν λίγο καιρό, βρίσκουμε μια σειρά από νομοθετήματα που περικόπτουν όλο και περισσότερο τους πόρους των ιδρυμάτων, που στερούν όλο και μεγαλύτερα κομμάτια από την φοιτητική μέριμνα και διαγράφουν φοιτητές, με αποτέλεσμα να μην μπορεί όλο και μεγαλύτερη μάζα φοιτητών να σπουδάσει. Παράλληλα η κατάργηση της συνδιοίκησης του πανεπιστημίου και οι αυταρχικές συμπεριφορές των θεσμικών οργάνων, όπως ο πρύτανης Φορτσάκης, συρρικνώνουν την δημοκρατία και τις συμμετοχικές διαδικασίες μέσα στις σχολές, σκιαγραφώντας την εικόνα του πανεπιστημίου του μέλλοντος, σύμφωνα με τα δικά τους πρότυπα.

Σε αντιπαράθεση με αυτή τη λογική, όσων αφορά τη λειτουργεία και τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, βρίσκεται η δική μας αφήγηση για το πανεπιστήμιο της κοινωνίας που θέλουμε να οικοδομήσουμε. Διεκδικούμε μια εκπαίδευση δημόσια και δώρεάν για όλους και όλες, την επαναφορά του αυτοδιοίκητου του πανεπιστημίου- επαναφορά των θεσμών συνδιοίκησης, τον συμμετοχικό προϋπολογισμό, την κατάργηση των Συμβουλίων Διοίκησης, την επαναφορά του θεσμού του ασύλου, την ακύρωση διαγραφών και ορίου ν+2, την κατάργηση των ιδιωτικών εργολαβιών στο κομμάτι της μέριμνας- της σίτισης- της φύλαξης, την αύξηση της μερίδας του κρατικού προϋπολογισμού που προορίζεται για την φοιτητική μέριμνα, δωρεάν σίτιση, εστίες, μεταφορές, συγγράμματα για όλους, και τέλος την αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την έρευνα, ώστε να μην αναγκάζονται οι απόφοιτοι του κλάδου μας να αναζητούν ευκαιρίες περαιτέρω εκπαίδευσης και έρευνας στο εξωτερικό. 

 

Η κυβέρνηση της Αριστεράς μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο όπλο και εργαλείο στα χέρια των εργαζόμενων, των φοιτητών και γενικότερα της νεολαίας για να δουν επιτέλους την ζωή τους να αλλάζει προς το καλύτερο, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια ζωή με αξιοπρέπεια.

Ας επιλέξουμε την ανατροπή!